Program
Franz Doppler Fantasia pastorale ungherese op. 26
Johannes Brahms Koncert podwójny na skrzypce i wiolonczelę a-moll op. 102
Piotr CzajkowskiIV Symfonia f-moll op. 36
Wykonawcy
Louisa Sello flet
Sieun Moon skrzypce
Kirill Rodin wiolonczela
Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Dolnośląskiej
Filippo Arlia dyrygent
Franz Doppler w swojej twórczości chętnie sięgał po tradycyjne ludowe brzmienia Węgier. Fantasia pastorale ungherese przedstawia wiele folklorystycznych inspiracji zakorzenionych w węgierskiej tradycji muzycznej. Kompozycja ma formę swobodnej fantazji o kontrastujących ze sobą odcinkach: lirycznych, pastoralnych epizodach oraz żywych fragmentach inspirowanych tańcem ludowym. Ornamentalne melodie, improwizacyjna swoboda oraz wyraźne nawiązania do stylu verbunkos, połączone zostały z wirtuozerią i barwną narracją.
Monumentalny Koncert podwójny na skrzypce i wiolonczelę a-moll Johannesa Brahmsa powstał jako wyraz pojednania z ulubionym wirtuozem skrzypiec, Josephem Joachimem. Podwójna obsada solowa skrzypiec i wiolonczeli symbolizuje dialog i próbę odbudowania relacji. Brahms świadomie unika efektowności. Muzyka ma charakter refleksyjny i oszczędny w środkach, co odróżnia ją od bardziej błyskotliwych koncertów epoki. Koncert bywa odczytywany jako późna deklaracja estetyczna Brahmsa: muzyka dojrzała, pozbawiona sentymentalności, w której emocje nie są wypowiadane wprost.
Dopełnieniem wieczoru będzie osadzona w głębi rosyjskiego romantyzmu IV Symfonia f-moll Piotra Czajkowskiego, jedna z jego z najbardziej osobistych i autobiograficznych kompozycji, która zawiera rzeczywisty program, będący muzyczną opowieścią o nieuchronności przeznaczenia i poszukiwaniu ukojenia. Kontrasty nastrojów są gwałtowne: od niepokoju po chwile iluzorycznej radości, które szybko ustępują poczuciu niepewności. Finał nie przynosi prostego katharsis. Zamiast triumfu pojawia się próba zagłuszenia niepokoju. Kompozytor sugeruje, że ucieczka w zewnętrzny świat przynosi tylko chwilową ulgę i tylko odwraca uwagę od wewnętrznego konfliktu.
Każdy z utworów odsłania inny sposób mierzenia się z emocjami i pamięcią, ukazując różne oblicza romantycznej ekspresji w muzyce symfonicznej.