Program
Mario Olinto Abertura Brasileira
Dymitr Szostakowicz I Koncert c-moll na fortepian, trąbkę i orkiestrę smyczkową op. 35
Johannes Brahms II Symfonia D-dur op. 73
Wykonawcy
Constanza Principe fortepian
Seweryn Wróbel trąbka
Claudio Cohen dyrygent
Wszechstronnie wykształcony kompozytor Mario Olinto nieczęsto gości na afiszach polskich filharmonii, stąd obecność jego Abertura Brasileira w programie koncertu jest nie lada okazją zapoznania się z twórczością tego brazylijskiego artysty. Uwerturę brazylijską – bo tak można by przetłumaczyć tytuł dzieła – cechuje klasyczna tonalność dur-moll. Olinto odrzuca bowiem awangardę i muzykę eksperymentalną. Jego dzieło przepełnione jest lekkością i wdziękiem. Wyraźnie wybrzmiewa również pogoda, powszechnie kojarzona z karnawałem w Rio de Janeiro. Niektóre fragmenty, dzięki sile wyrazu oraz obrazowości, przywodzą zaś na myśl utwory towarzyszące bajkom Disney’a.
I Koncert c-moll na fortepian, trąbkę i orkiestrę smyczkową op. 35 Dymitra Szostakowicza jest dziełem oryginalnym pod kątem formalnym. Łączy bowiem formę koncertu z elementami symfonii koncertującej. Wirtuozowska partia trąbki dialoguje z fortepianem, a oba instrumenty harmonijnie korespondują z orkiestrą smyczkową. Dwudziestowieczne dzieło składa się z czterech części, kontrastujących ze sobą pod względem tempa i charakteru.
II Symfonia D-dur op. 73 Johannesa Brahmsa odznacza się słodyczą i pogodą. Nie bez powodu kompozytor miał się o niej wyrazić w następujących słowach: "Symfonia brzmi wesoło i przyjemnie, jakby była napisana specjalnie dla świeżo zaślubionej pary". Faktycznie ma ona radosny charakter, który przejawia się m.in. w dominacji jasnych barw. Dzieło, będące jednym z najwybitniejszych w dorobku niemieckiego kompozytora, powstało zaledwie w trzy letnie miesiące roku 1877. Zgodnie z klasycznym wzorcem, składa się z czterech części, spośród których pierwsza i ostatnia utrzymane są w szybkim tempie.